Het nieuws kopte deze week: Waarom bemiddeling bij hoge conflicten niet werkt. Eerlijk gezegd, dit was niet nieuw voor mij.

In mijn praktijk oordeel ik niet over de ouders. Daarom zie ik ze 1 op 1. Dat is een opluchting.

Ze hebben niet gevraagd om een conflictscheiding,
of ‘vechtscheiding’ zoals de samenleving het noemt.

Daarom dat ik enkele maanden geleden besliste om deze laatste benaming te vermijden. Ik kies bewust voor een hoopvol kader. Waarbij ik niet het gevecht centraal stel.

Het versterkt het conflict alleen meer. Het geeft de indruk dat de 2 ouders vechten omdat ze dat willen. Dat is niet waar! De ex-partner weet jouw zwakke plekken nog steeds te raken. Dan is het héél menselijk dat je de vechtschakelaar aan zet. Het is de natuurlijke beschermingsreflex van ons brein.

Opluchting. Het is niet mijn schuld! Mijn reactie is menselijk. En… er is een uitweg! Waarna we werken aan het uitzetten van deze vechtschakelaar. Opdat er energie vrijkomt om effectieve actie te ondernemen. Zodat er opnieuw rust in hun leven komt. Met positieve effecten voor de kinderen.

Staat je vechtstandschakelaar uit, dan:

  • kunnen je emoties vrij stromen (wat nog iets anders is trouwens dan ze er dan maar in het wilde weg uit te gooien)
  • verspillen we geen energie aan vechten tegen of vermijden van emoties (en die energie kunnen we voor heel veel mooie andere dingen aan gaan wenden)
  • creëren we niet allerlei vuile pijn

Toen ik met ouders begon te werken, richtte ik me meteen op één ouder. Of beide ouders, maar apart. Nooit met 2 samen. Soms wel met 2, maar met de kinderen erbij. Om hun stem te laten horen. Tijdens deze sessies laat ik de kinderen spelen, waarmee me ze allerlei boodschappen geven over de ouders. Die ik dan weer inzet op de 1-1 begeleiding.

Dit vraagt veel moed en vertrouwen.
Dit weet ik uit eigen ervaringen. Mijn persoonlijke en rijke veranderingsprocessen tonen me de goede richting die ik wil uitgaan met deze gezinnen.

Deze wordt ondersteund door zeer recent onderzoek over (hoog-)conflictscheidingen. In de Standaard deze week gaf onderzoekster Inge Pasteels van de PXL deze 5 werkpunten:

Vijf pijlers van adequate hulp

  • Richt de hulp op één ouder in plaats van op beide ouders tegelijk.
  • Versterk de ouder-kind­relatie en ontmoedig elke investering in praten met en over de partner.
  • Maak van familie en vrienden échte supporters, die de ouder helpen om zijn of haar volle aandacht te richten op de kinderen in plaats van op de ex-partner.
  • Betrek kinderen erbij: leg hen uit dat zij geen luisterend oor voor de teleurstellingen van hun ouders hoeven te zijn en dat het beter is neutraal te blijven.
  • Coach ouders en kinderen, zodat er bij hen een reflectie over de situatie op gang komt.

Dit kan je verwachten bij Glinster.

Een no-nonsense totaal-aanpak voor jou en jullie kinderen. Wacht echter niet te lang, want dat is heeft het conflict meer tijd om vast te roesten en heb je meer tijd nodig achteraf om het te herstellen.

In januari heb ik weer ruimte voor 5 gratis gesprekken waarin we bespreken wat jouw situatie nodig heeft om terug op te klaren. Opdat je niet meer machteloos en gefrustreerd je dagen doorkomt.

Meld je aan voor een gratis gesprek.
De gesprekken gaan snel de deur uit, dus aarzel niet.

Geef een reactie