Naar aanleiding van een artikel van Ludo Serrien (26.11.18) op Sociaal.net wil ik toch even mijn ei kwijt.

Zeven kinderen en tieners (9 – 14j) van de gezinnen die ik begeleid komen in aanmerking voor de groepsreeks. Ze liggen allemaal in de knoop met hun ouders. Misschien niet in de eerste plaats met de echtscheiding. Ze vinden hun gezin zo belangrijk maar lopen verloren op de weg naar verbinding.
Soms escaleren conflicten tussen ouder en kind. De gezinscontext waarin tieners opgroeien, kan ook zeer complex zijn met een grote impact op hun welzijn: armoede, familiaal geweld, echtscheiding…  “Het gezin blijft voor de meeste tieners het belangrijkste netwerk.” Die gezinsspanningen hebben gevolgen.
 

Maar er hangt heel wat in de lucht. Het is niet zeker of het zal doorgaan. Toestemming van beide ouders is niet enkel een formaliteit, maar ook een psychische drempel voor deze kinderen. Ik wil papa niet kwetsen. Mama vindt het maar onzin.

In Nederland heb ik je geen kans op je bezwaren hiervoor op tafel te leggen. Deze groepen zijn zo ingeburgerd. Ze worden door de gemeente georganiseerd in één van de scholen. Zo laagdrempelig.

Tieners die zich melden bij de hulpverlening hebben heel vaak vragen over de relatie met hun ouders. Bij aanspreekpunt Awel is dat goed voor 21% van de contacten. De voornaamste vraag is ‘Hoe praat ik met mijn ouders?’. Ook bij jonge CAW-cliënten is de relatie met de ouders een belangrijke hulpvraag.
Image result for puberteit cartoon
Deze noodkreet hoor ik ook van de jongeren in mijn praktijk. Vandaar de groepsreeks. Omdat ik daar niet degene ben die zal problematiseren of willen oplossen. Maar een stem wil geven aan deze kinderen die in de knoop liggen met hun gescheiden ouders.
Het is belangrijk dat tieners hun verhaal ook kwijt kunnen bij niet-gespecialiseerde jeugdhulpverleners. Steeds de volgende waarschuwing indachtig: met pubers moet je écht communiceren, anders vertrekken ze, letterlijk en figuurlijk.
Pubers willen niet als abnormaal bestempeld worden. Bij kinderen tussen 10 en 12 jaar zien we ook deze gevoeligheid. Mede door de vele prikkels via sociale media. Ze willen erbij horen. Tegelijkertijd worstelen ze met allerlei. Wanneer we deze signalen niet tijdig opvangen, is er een kans dat de psychische veerkracht onvoldoende is voor de tiener om tegenslagen te blijven opvangen. Ze kunnen zich dan een paar jaar sterk houden en compenseren. Maar na een tijd barst de bom.
Image result for puberteit
Voor zo’n sterke eerstelijn ligt er nog heel wat werk op de plank: verlagen van drempels, outreachende presentie in de leefwereld van jongeren, samenwerken met brugfiguren in de school, het jeugdwerk, uitbouwen van peer support, versterking van de online-kanalen… De ervaringen van tieners zelf zijn een goede toetssteen om te bekijken of we op de goede weg zijn.

Geef een reactie