Vandaag vroeg ik aan een mama waar ze van geniet in de band met haar kinderen. Welke waarde beleeft zij in het mama-zijn. Ze verontschuldigde zich omdat ik geen mama kan zijn. Onuitgesproken misschien om de pijn dat het me zou doen om haar met passie over haar kinderen te horen praten. Fijn dat ze bezorgd is, maar dat is oké.

Deze week zat ik nog te mijmeren. Hoe komt het, dat ik zo geniet van het leven het laatste jaar? Ondanks mijn groot verdriet geen mama te kunnen zijn. Terwijl ik me eigenlijk héél erg zorgen zou moeten maken. Ik ben 38 jaar. Er is nog een kans.

Ik heb tot mijn 34 j geen nood gevoeld aan kinderen. Toen zijn mijn hormonen tilt beginnen slaan die mijn biologische klok dagelijks luid doen tikken. Eigenlijk zou ik me véél zorgen moeten maken. Want ik heb niet veel tijd meer. Ik zou toch actie moeten ondernemen? Of in paniek zijn? Maar nee, ik voel rust.

Dat wil niet zeggen dat ik me erbij neergelegd heb. Vaak verwarren we aanvaarden en loslaten met je hoofd erbij neerleggen. Of het leuk moeten vinden dat ik geen kinderen heb. De situatie nemen zoals het is en doorgaan. Dat doe ik niet.

Maar ik vlucht niet van het verdriet en de paniek. Ik kijk ze recht in de ogen. Heel wat minder eng dan we denken hoor! Daardoor valt mijn focus op het ‘moeten aanvaarden’ weg en vlucht ik er minder van. Want dat vluchten gaat gepaard met snoepen, te veel cadeautjes kopen voor andere kinderen,… Niet echt zinvol en vervullend. De leegte blijft.

Theanxietycure.com-cbt4panic-Acceptance

Elke dag onderneem ik waardevolle actie. Omarm ik mijn verdriet als een klein kindje. Geef het de aandacht die het verdient. Niet alles wat je aandacht geeft, groeit. Ik bouw mijn leven op opdat een kind krijgen nog zou kunnen. Ik praat over mijn gedachten en gevoelens met mijn vriend. Ik leg me er niet bij neer.

Maar ik ben ook niet blindelings gericht op een doel. Want dat doel is heel onzeker gezien mijn leeftijd. Ik geniet van mijn dagelijks leven omdat ik actie onderneem die mij rijker maakt als mens. Ik loop niet als een kip zonder kop rond.

Dit lukt niet alle dagen. Vandaag is zo een dag. Dat de angst de bovenhand haalt. Dan denk ik, oké. Morgen een nieuwe dag. Wat kan ik doen om mij te herpakken? Dit deel ik dan met anderen wat me motiveert om terug de koe bij de horens te vatten.

Dit is wat ik jullie wil leren met de moeilijkheden rond de echtscheiding en je pijn daarover. Vecht niet tegen deze pijn. Het kost je zoveel energie en brengt je niet dichterbij de oplossing. Integendeel. Je gaat slaaf worden van je gevecht en kostbare tijd verspillen.

Wil jij dit ook leren? Ik heb een fantastisch online training gemaakt waarin je al deze vaardigheden oefent. Een training die werkt. Omdat je leert doen wat werkt. Zodat je leven vanaf de eerste stap terug zinvol wordt. Ondanks…

Lees hier meer over de online training.

Geef een reactie