Vandaag heb ik Maurizio Andolfi (gezinstherapeut) aan het werk gezien (UPC Leuven). Op groot scherm mochten we mee sessies volgen met gezinnen. Geen acteurs. Je leest het goed: échte gezinnen die ons even toelieten in hun proces. Het tweede gezin zit in een echtscheidingssituatie, dus dat was extra interessant.

Achteraf was er een bespreking. Andolfi gaat back to the basics in zijn werk. Geen labels of diagnoses. Geen moeilijk begrippen. Hij is eigenlijk kinderpsychiater maar wil dat achter zich laten. Maar écht contact. Luisteren, reflecteren en terugspelen wat het gezin nodig heeft om te groeien. Humor en rust dat die man uitstraalt.

Wat heb ik vandaag geleerd dat ik meeneem in mijn praktijk?

  1. Ik wil zoveel mogelijk gezinsleden in de sessies. Hoe meer, hoe beter. Voor echtscheidingssituaties is dit een hele uitdaging. Want er is geen kerngezin meer. Maar het is ook juist de kracht. Want daarin ligt de ‘oplossing’ voor het conflict. De kracht om de situatie te de-escaleren. De storm te brengen tot een wind. Dit is écht mogelijk als je terug een verhaal van hoop creëert.
  2. Het kind als co-therapeut. Ik hou niet van de trend vandaag: jullie kind wil iets spiegelen. Jullie kind is ter wereld gekomen om je iets te leren. Dat klopt niet voor mij. Maar er is wel een interactie: dat het kind jou kan gidsen door het gezin. Om aan te geven wat er nodig is. Zodat je daar als hulpverlener mee verder kan. “Go upstairs with the child and look for a solution.”
  3. Ik wil dit huis laten groeien tot een groepspraktijk voor ouders en kinderen in echtscheidingssituaties. Dat was ik al van plan natuurlijk 😉 Nu moet ik voor sommige zaken doorverwijzen, maar dit neemt vaak tijd in beslag. Ik vind niet dat deze ouders en kinderen een veilige plek verdienen waar communicatie tussen de hulpverleners onderling centraal staat.
  4. Ik ben super-goed op weg met kinderen en ouders in echtscheidingssituaties. Mijn reflecties na de sessie liepen gelijk met Andolfi. Het gevaar voor deze kinderen en hun ouders is dat je als hulpverlener mee gesleurd wordt in gevecht. In het dader-slachtoffer perspectief. Heel verleidelijk, menselijk gezien. Maar dat is wat géén enkele ouder nodig heeft in deze situatie. Wél zorg. Een verhaal van welzijn en hoop. Van vriendelijkheid en meerzijdige partijdigheid. Om samen een plek te creëren van herstel. Als ouder is het héél aanlokkelijk om een hulpverlener te vertrouwen die volledig in jouw kant van het verhaal meegaatMaar dit is niet helpend. Vertrouw me. Ik verdiep me dagelijks in echtscheidingssituaties. Hiervoor ga ik in maart nog opleiding volgen bij Vanessa Maes van Alianza.
  5. Een authentieke therapeut/counselor is goud waard. Verstop je niet achter methodes of theorieën. Neem risico’s. Durf uit je comfortzone komen om de ouders en hun kinderen te helpen.

Geef een reactie