Vorige week vertelde ik mijn vriend over de challenge die ik organiseer. Niet jouw stijl, zei hij. Dat is ook zo. Vorige maand nog, zag ik mij dit nooit doen.
Vanwaar die ommekeer?

Ik zie en hoor dat er veel nood is bij mensen die in een conflictscheiding zitten naar erkenning en herkenning. Naar een verhaal van hoop. Deze mensen schamen zich voor hun situatie. Ze voelen zich schuldig. Ze durven er niet voor uitkomen. Ze zitten ook tot boven hun oren in de stress, waardoor er weinig ruimte is om helder te denken.

Deze mensen wil ik bereiken met de challenge. Ik zie het als een uitdaging. Om mensen over de drempel van schaamte en schuld te brengen. Dat ik daarvoor een hype als een challenge gebruik, zie ik slechts als een middel om het doel te bereiken.

Gisteren was er een frappante reactie op de challenge SOS conflictscheiding.

Oh my god! Zijn daar nu ook al sessies voor?? 😂😂

Die situaties maak je zelf. Ik bedoel alleen maar, dat ik het het een beetje er over vindt, wat er nog allemaal gaat uitgevonden worden, en ik dus vind dat je hierbij geen hulp van buitenstaanders nodig hebt, maar met uw gezond verstand zeker en vast de juiste beslissingen neemt.

Spijtig genoeg is dit ook het beeld in onze maatschappij van conflictscheidingen. Het is een gevecht. Dat je zelf maakt. Je kiest voor een vechtscheiding. Je gebruikt gewoon je gezond verstand. Mensen die in een vechtscheiding zitten, die gebruiken hun verstand niet. Ze moeten gewoon die éne knop omschakelen. Dan komen ze eruit.

Hoera! Ik denk als dat het geval was, we geen moeilijke scheidingen meer hadden. Want niemand kiest daarvoor. Elke ouder die hierin verstrikt zit, wou dat het anders was gegaan. Ze hebben bijzonder veel wilskracht, doorzetting en liefde voor hun kinderen. Torenhoog.

Het is een instinctieve reflex om te vechten. Zie daarvoor mijn eerdere blog ‘Een helder hoofd’. Het is normaal. Héél menselijk. Zeker in onze maatschappij die deze instinctieve reflex versterkt door negatieve berichtgeving, probleem – oplossing en efficiëntie.

De advocatuur en rechtbanken versterken de conflicten nog meer. Dader – slachtoffer. Winnaar – verliezer. Rechten – plichten. Daarom dat deze ouders zich comfortabeler voelen hierbij. Ze worden erkend in hun instinctief patroon van vechten.

Waar ik aan werk is om het zorg-systeem opnieuw te versterken. Eerst bij één ouder. Zodat het als een rimpeling op het water zich verspreid naar alle betrokkenen. Dat zijn de vier stappen die we nemen richting meer rust na de echtscheiding (ik, kinderen, communicatie met kinderen, communicatie met ex-partner).

Het is niemands schuld, die conflicten. Het zijn de conflicten zelf, die het jullie moeilijk maken.

Herken je jezelf in dit verhaal?

Neem deel aan de gratis challenge van 12 tot 16 november.

Hoofdding 2018

 

Geef een reactie