In deze blog wil ik het hebben over die ‘tweede pijl’ waar ik het al over had in onderstaande facebooklive.

Je kwetsbaar durven opstellen heeft met de eerste pijl te maken. Die komt op je af wanneer je iets onaangenaams meemaakt. Je voelt woede, angst of verdriet in allerlei variaties. Wanneer je hier vriendelijk mee omgaat, ontstaat er minder drama.

In onze cultuur is het echter al lang een feit dat huilen of boos worden juist het drama is. Lekker onderdrukken die handel. We willen toch geen drama? Zoek een oplossing. Stop ermee.

Maar het omgekeerde is echter waar.

Door ons ‘sterk’ te houden, onze kwetsbaarheid niet te tonen, vuren we een tweede pijl op ons af.

Deze pijl is voorgevormd door onze cultuur. Maar jij kan oefenen om die niet meer af te vuren op jezelf. Het is een vaardigheid die je kan trainen. Wat je dan voelt, is onbeschrijflijk. De eerste pijl komt nog steeds op je af, maar je hebt de keuze: zal ik dit onaangenaam toelaten (kan ik het toelaten? durf ik het toelaten?) of ga ik mezelf beschuldigen: verdorie, nu ben je weer verdrietig! Waarom maakt dit je weer van streek! Moet je écht zo boos worden? Dat helpt toch niet. Zwakkeling. Je hoort het, strenge oordelen. Ga jij je daardoor beter voelen? Angsthaas! Je moest je schamen (de ultieme dooddoener).

In de opvoeding van kinderen zien we een verschuiving: laat het kind boos zijn. Laat het verdrietig zijn. Leg je warme hand op zijn schouder. Wees aanwezig. Toon dat het oké is om dit gevoel te hebben. Geef vertrouwen dat het weer overgaat na een tijdje. Daarna kan je iets leuks doen om dit te bekrachtigen. Simpel toch?

Toch doen we het niet voor onszelf. We zijn volwassen. We moeten dat kunnen. Maar we zijn wel opgevoed in een maatschappij waar geen aandacht was voor deze gevoelens. Brené Brown onderzocht waarom sommige mensen na traumatische ervaringen zo’n grote veerkracht tonen en een vol en bezield leven leiden. Terwijl anderen nooit hun trauma te boven komen. Na zes jaar onderzoek naar schaamte ontdekte ze dat de mensen met de meeste veerkracht doelbewust aan kwetsbaarheid werkten. Als we gedwongen worden de wereld door de strijder- of slachtofferlens te zien (ons overlevingsmechanisme), dan voelt het onmogelijk om zelfs levensgevaarlijk om dat wereldbeeld los te laten.

We leven in een maatschappij vol nieuws over daders en slachtoffers. Ook op ons werk moet iedereen tegenwoordig ingedekt zijn voor als er een fout zou zijn. Ik heb het niet gedaan hoor!

Maar het leven draait niet om wie de fout maakt. We maken allemaal fouten. Zo leren we.

De oefeningen om dit te trainen zijn eenvoudig. Je moet ze gewoon doen. Durven doen. Om het slachtoffer- strijderschild te kunnen neerleggen, hebben we vaak hulp nodig van professionals en lotgenotencontact (Brené Brown).

Op de inspiratiedag (30/11/2018) gaan we dit oefenen.

Zet nu al de eerste stap naar terug jouw leven leiden en schrijf je in.

One thought on “Wat we onszelf aandoen

Geef een reactie