Tijd voor iets vanuit mijn hart. Aan dit stukje werk ik al dagen met twijfel en onzekerheid. Maar nu kwam het als vanzelf.

Gisteren was een mooie dag om de zomervakantie mee af te sluiten. Vandaag nieuwe boekentassen, pennenzakken gevuld en blinkende gezichtjes. Op het nieuws, facebook, vrienden en familie draait het rond die eerste schooldag.

Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, is het niet voor iedereen rozengeur en maneschijn. Maar nu wil ik het niet over de gezinnen in mijn praktijk hebben. Wel over mezelf.

Ik wandel door de Colruyt deze ochtend en zie leuke brooddozen, pennenzakken en kaften. Waar ik de voorbije maand al x keer bij gestaan heb. Niet enkel om de leukigheid ervan. Niet voor mij. Maar voor wie dan?

Het leeg gevoel van kinderloosheid tracht ik soms op te vullen met dingetjes kopen. Zo hebben mijn nichtjes een nieuwe brooddoos, waarvan ik niet eens weet of ze die nodig hebben. Tja. Ik weet dat ik dat niet moet doen. Maar ik ben mild voor mezelf.

Zo ook deze ochtend. Ik stelde me de vraag: voor wie dan? Voor de kinderen die ik niet heb. De pijn overvalt me niet meer zo fel. Want ik heb ze leren kennen. Erbij stilgestaan. Ze gevoeld en gevoeld en gevoeld.

Gaat ze daardoor weg? Neen.
Maakt ze dat minder erg? Neen.

Wat voor nut, heeft dat toelaten dan?

Wanneer ik de pijn negeer, dan handel ik vaak vanuit mijn kinderloosheid. Alsof ik die pijn wil sussen met cadeautjes. Maar dat heb ik niet nodig.
Ik omarm mijn pijn als een bang huisdier. Daarna kan ik opnieuw verder met mijn dag en leven. Dingen doen waar ik me goed bij voel. In plaats van dingen doen om iets te willen weg krijgen, te vermijden of dramatiseren.

Waarom vertel ik dit hier?
Dit leef ik aan jullie, als gescheiden ouder voor. Toen je kinderen kreeg, koos je niet om die gescheiden op te voeden. Dat kan pijn meebrengen. Hoe ga jij met die pijn om?

Treat yourself as a good friend

Zin in meer? Ik heb een traject speciaal voor jou waarin jij deze stappen kan zetten.

.

Geef een reactie