Zoals ik schreef in mijn eerdere blog over schuldgevoelens, schreef ik al hoe die eruit zien bij de ouders en kinderen na de scheiding.

Schuldig <> verantwoordelijkheid

In dit artikel wil ik de boel wat normaliseren, alle ouders hebben wel een keer in hun leven te maken met schuldgevoelens die heel bepalend zijn voor hun gedrag naar de kinderen. Niet alles heeft te maken met de scheiding.

Dit filmpje van Brené Brown, Amerikaanse onderzoekster, toont mooi hoe we het onderscheid kunnen maken tussen terechte schuldgevoelens (eerder: verantwoordelijkheid) en schuld om toch maar iemand de schuld te geven. Het is heel menselijk om oorzakelijke verbanden te zoeken in wat er rondom ons gebeurt. Dat geeft een gevoel van controle. En controle betekent zekerheid en voorspelbaarheid. Zelfs al zijn die onvoorspelbare zaken onheil.

Ontschuldigen, noem ik dat. Ik heb het zelf aan de lijve ondervonden hoe dat voelt.

Wanneer je onterecht de schuld op jezelf hebt gelegd. Door gebeurtenissen uit het verleden die je verkeerd attribueerde aan jouw eigen gedrag.
Wanneer je wordt verteld dat het jouw schuld niet was.
Wanneer je ontdekt dat het buiten je verantwoordelijkheden ligt.
Wanneer je wat vroeger gebeurd is, aanvaardt.

Volgens Dr. Hayes is de kern-vaardigheid in aanvaarding van perspectief kunnen wisselen: van een oordelende instantie, naar een neutrale observator. Er zijn verschillende manieren om dit te bereiken, vele snel, simpel en effectief. Hier zijn alvast een paar ideeën. Probeer ze uit en laat me weten wat je ervan vond.

  1. Doorsta het oog van de storm, om te doen wat voor jou belangrijk is

Wanneer ik het belangrijk vind, om tijd te vertrekken voor een etentje, ben ik bereid om de ongemakken erbij te nemen. Namelijk de irritatie van mijn partner omdat ik véél te vroeg klaar ben. Zijn irritatie voelt best onaangenaam

2. Laat je emoties er gewoon zijn

Je steekt enorm veel energie om emoties te willen begrijpen, controleren of verantwoorden. Je innerlijke dialoog zegt dan: je bent té gevoelig, ik wil me zo niet voelen, ging dat gevoel maar weg, …

Veel emoties zijn pijnlijk, maar ook nuttig. Schuld bijvoorbeeld, kan je leiden tot juist gedrag ten aanzien van iemand, wanneer je die een onrecht hebt aangedaan.

3. Laat je gedachten spelen als een radio op de achtergrond

Wanneer je je schuldig voelt, gaat de piekertrein op gang komen. Laat die ook gewoon toe. Maar ook niet meer dan dat. Ga er niet naar luisteren, focus op wat je écht wil vandaag. De radio zal niet stoppen met spelen. Maar je hecht er minder belang aan.

In het boek, The Happiness Trap (De valstrik van het geluk), schrijft Russ Harris (ACT-therapeut):

Self-acceptance means you refuse to buy into the judgments your mind makes about you, whether they’re good judgments or bad ones. Instead of judging yourself, recognize your strengths and weaknesses, and you can do what you can to be the person you want to be.

En dan komen we terug bij: verantwoordelijkheid nemen voor je acties en gedrag. Niet tegenover iemand anders, maar tegenover je jezelf. Zodat jij ’s avonds kan gaan slapen, dankbaar om deze goede dag, ondanks de moeilijkheden.

Wil je meer leren?
Schrijf je in voor de lezing op 12/08 over schuldgevoelens na de scheiding.

  • Meer oefeningen om je gedachten en gevoelens rond schuld te normaliseren en zo kleiner te maken.
  • Herkenning bij anderen (oh, dit is menselijk!)
  • Adviezen voor mildheid en acceptatie.
  • Hoe kan jij jouw verantwoordelijkheid loskoppelen van schuldgevoel?

 

An Brems
Coacht kinderen en gezinnen in echtscheidingssituaties

Geef een reactie