Gisteren werd mij de vraag gesteld: Stel dat je zou lesgeven. Over welk onderwerp zou jij dan lesgeven? Spontaan kwam ‘wiskunde’ in mij op. Vreemd wel, vond mijn gesprekspartner, want dat kwam zo uit de lucht gevallen tijdens ons gesprek over de kunst van het coachen.

Al mijn hele leven ben ik fan van wiskunde.

160111226.jpg

Toen ik kind was, was ik na schooltijd het huis nog maar amper binnen of mijn wiskunde-oefeningen waren al klaar. Als tiener studeerde ik 8u wiskunde. Niet omdat ik ingenieur wilde worden. Gewoon omdat het boeiend was. Wiskunde is raadseltjes oplossen. Stellingen bewijzen. Op een creatieve manier, met wat je voorkennis, tot een oplossing komen.

Het duurde slechts 1 seconde, voor we allebei de gelijkenis met mijn fascinatie voor psychologische problemen zagen (want ook dat is een rode draad in mijn leven).

In mijn praktijk zal ik op een creatieve manier, met de kinderen en hun gezin, de huidige situatie in kaart brengen. Daarbij steunen we op hun krachten en mijn inzichten. Dan gaan we strategieën zoeken om de gewenste situatie te bereiken. In onderling vertrouwen komen we samen tot een oplossing.

Ik zie socio-emotionele problemen als een complex vraagstuk waarvan je nooit alle factoren in je vergelijking kent. Ik breng de context van de vergelijking in kaart: de gezinsleden, de woonsituatie, de schoolse beleving… Zoekend naar de ontdekking in het doorvragen van alle betrokkenen.

Het aha-moment. Op de uitvinding die zal leiden naar helderheid.

Dat wil ook zeggen dat er niet één juiste oplossing is. En daar komt het vertrouwen dat ik opbouw van pas: met vallen en opstaan worden de mogelijke strategieën die samen bedacht worden uitgeprobeerd. Maar het vallen is geen falen. Het geeft ons juist meer informatie in de vergelijking. Essentiële informatie die ons dichter bij ons doel brengt: de gewenste situatie.

love-heart-romantic-gift.jpg
Het verschil met wiskunde is wel dat deze vergelijkingen door mij worden onderzocht met een groot hart.

Ik leef mee met de kinderen en hun gezin. Ik voel de pijnen en krachten die meespelen. Want juist die brengen ons dichter bij elkaar.

 

En ligt daar ook niet de oplossing?

Reageer op mijn facebookpagina:

 

Geef een reactie