Dit verhaaltje kan je lezen in Verhalen voor gevoelige oortjes van Wendy Janssens: een voorleesboek voor kinderen waarin verschillende thema’s aan bod komen.

verhalen voor gevoelige oortjes.jpg

Deze ochtend las ik het verhaaltje voor de eerste keer waarbij ik meteen wist dat het zal voorgelezen worden in mijn praktijk voor kinderen van gescheiden ouders. Het is nét dat, waaraan ik ook werk met hen: het creëren van een innerlijke ruimte waar ze altijd naartoe kunnen gaan.

Waar ze zich veilig voelen op momenten dat hun wereld even in elkaar stort. Om dan weer stilletjes naar boven te komen: gesterkt door de rustige ervaring in zichzelf. Dit kader dat ik hen wil aanbieden, ontdekte ik tijdens de cursus kinderpsychotherapie van prof. Cluckers (2001) waarin hij de ik-steunende therapie uiteenzette. Het versterkt de draagkracht en verwerkingsmogelijkheden van het kind. Het zelfgevoel en zelfwaarde stijgt. Door de scheiding komen deze kinderen in een kwetsbare positie.

De situatie kunnen we niet veranderen, hoewel de wens voor altijd mag blijven dat de ouders samen zouden zijn. Maar door deze manier van werken, waarbij losse ervaringen van het kind verankerd en gesitueerd worden in het ik, staat het steviger.

Dit werk doe ik samen met de kinderen die ik begeleid. Ik help hen bij het ontwikkelen van dit plekje in hunzelf. Dit noemt men containment:

Het creëren van een psychische ruimte waarin elke communicatie, hoe verward en pijnlijk ook, opgevangen, vastgehouden, en “mentaal verteerd” wordt door de therapeut, met als doel de gevoelens van hun ondraaglijke kwaliteit te ontdoen, een vertaalbare vorm te laten aannemen en een plaats te geven in de belevingswereld van de patiënt. (Cluckers 1989)

Vanaf nu heb ik er een veelzeggend verhaal erbij om de kinderen te tonen hoe ze zo’n plekje, zo’n ‘leukeherinneringsgangetje’ kunnen maken.

 

Geef een reactie