rabbit

Dit heb ik geschilderd 2 jaar geleden. Het is een mega-formaat: 1m op 2 m. Het was tijdens een begeleid vrij schilderatelier.

Ik had een foto van mijn konijn waarop ik me zou inspireren. Dus ik begon met grote vlakken lopende acrylverf. Blauw, zwart,… allemaal ondertonen. Daarop schilderde ik een enorme paarse bol, tot grote verbazing van de begeleidster.

Uiteindelijk had ik dit resultaat. Was ik er tevreden mee? Ja, want ik had me verloren in een proces van creatie. Niet wetende waar ik naartoe wou, was ik intuïtief begonnen. Dit proces zette ik verder, als een innerlijke gestuurde kracht. Want het was mijn impressie van de foto, geen reproductie.

Ook niet, want hoewel de oren van mijn konijnen vreemd kunnen hangen, hangt deze zijn oor niet juist. Er klopt iets niet. Lang heb ik dit schilderij niet ‘mooi’ gevonden omwille van die ‘fout’.

Intussen, twee jaar verder, mijn proces van onderneemster gaande, vind ik dit werk goed. Het is als mijn eigen proces. Starten, niet weten waar uit te komen. Fouten durven maken en plezier hebben in het falen. Genieten van imperfectie als stimulans tot groei. Als aanvaarding van het goed zijn zoals het nu is. Als reflectie van mijn innerlijke, ook zoekende en groeiende.

Geef een reactie