Schilderij

Pijnlijk – maar ik zie het bij de meeste jonge kinderen onder de 9 jaar die ik bij Glinster begeleid naar aanleiding van een echtscheiding: ze zien dat hun ouders verdriet hebben, zich zorgen maken om de scheiding en het effect op de kinderen. Ze zien dat hun ouders zorg nodig hebben. Maar dat klopt niet in hun beeld van mama en papa die voor hen moeten zorgen. Dus willen ze het veranderen door te zorgen voor het welbevinden van hun mama of papa.

Dit komt niet enkel voor bij echtscheidingen, maar ook wanneer 1 van de ouders veel zorg nodig heeft en niet goed voor zichzelf kan zorgen. Het heet: Parentificatie. Een mooi artikel hierover vind je op Odos(Ouders die opnieuw starten).

Wat ik een extra moeilijkheid vind, is dat het kind dit niet ervaart als een plicht. Zij doen dit niet omdat de ouders dit expliciet vragen. Het ontstaat vanuit het verlangen dat mama of papa het goed heeft. Want als zij het goed hebben, kunnen zij goed voor mij zorgen. Het is zelfzorg via een omweg. Als mama of papa zich zorgen maakt, maak ik mij zorgen om hen. Dat geeft onrust.

Deze dynamiek blootleggen en bespreekbaar maken op een creatieve en speelse wijze is essentieel om de kinderen terug kind te laten zijn. En ook informeren: jij hoort niet te zorgen voor mama of papa. Daar zorgen de grote mensen voor.

Een extra moeilijkheid is wanneer 1 van de ouders dit niet onder ogen wil zien. Dan is de enige weg: de veerkracht en weerbaarheid van het kind verhogen zodat het rechtstreeks voor zichzelf kan zorgen wanneer die situaties zich voordoen.

Mijn overtuiging en de boodschap die ik van de kinderen krijg is dat zij sterker zijn dan wij denken. Maak je niet té veel zorgen om mij: want dat geeft mij zorg om jou.

Geef een reactie