Cluckers

Zeventien jaar geleden al, in mijn eerste licentie psychologie, volgde ik kinder-psychotherapie van prof. Cluckers. Toen al, voelde ik me als een kind in een snoepwinkel tijdens zijn colleges. Wat mij vooral trof, waren zijn casussen, waarin hij de evolutie besprak die een kind meemaakte in speltherapie.

Nu, ik geef geen therapie. Maar met mijn kennis en ervaring help ik, als ‘coach’, kinderen via spel en creatie op weg in hun innerlijke leefwereld. Ik observeer en spiegel ze voor wat ze mij geven.

Zo begeleid ik sinds een paar maanden een jong kind.

De eerste sessies waren vooral gericht op spelen, elkaar leren kennen en vertrouwen opbouwen. Tijdens het spelen, ontdekte en spiegelde ik de ingangspoorten naar de innerlijke leefwereld. Ik bouwde een communicatievorm op via het spel van het kind.

Zo ontvouwt zich stilaan een verhaal bij het kind. Een verhaal van wensvervulling, verwerking om meer controle over gevoelens hierbuiten te krijgen en betekenisverlening aan wat er rondom gebeurt. Het kind geeft niet de realiteit van hierbuiten weer in het spel en heeft door dat ik het begrijp en niet letterlijk neem. Ik besef dat het een vervorming kan zijn, zeker omdat dit kind zo een sterke fantasie heeft.

Het mooie, wat me ontroert, is dat dit kind het innerlijke wil delen. Het begrijpt dat het kan communiceren met mij, zonder woorden. Ik werk mee in deze alsof-wereld en volg de regels en afspraken die het kind mij geeft. Ik begrijp. En wat een creativiteit komt naar boven tijdens dat uur, in die ruimte.

Zo ontwikkelt zich een symboliek door het spel, een expressie van wat nog te moeilijk is om in woorden te delen omdat het kind er de taal nog niet voor heeft of omdat de emotie te pijnlijk is.

En na dat uurtje, blijft het veilig bij mij, tot een volgende keer.

Geef een reactie