Dr Seuss

Een aantal blogberichten geleden schreef ik over een aantal vragen waar ouders mee zitten als ze externe hulp overwegen. Vandaag schrijf ik over de volgende bedenking: Als ik mijn kind naar een coach stuur, denkt hij of zij misschien dat ze een probleem heeft.

Ja, dat is waar: je hebt een probleem als je naar een coach gaat.

Hier begeef ik me wel op onbekend terrein: ik ben – helaas – zelf geen mama dus corrigeer me indien nodig. Wanneer ik echter omga met de kinderen die belangrijk zijn in mijn leven (mijn hartediefjes), dan stel ik dit wel centraal: het leven is geen rozegeur en maneschijn. Ik bescherm mijn hartediefjes wel, maar niet té. Ik leer ze omgaan met teleurstellingen, uitdagingen, mislukkingen, problemen,… En toon ze: ik ben ook maar een mens (geen superheld,  hoewel ze dat wel stiekem vinden op hun jonge leeftijd).

In mijn opleiding leerkracht volgde ik een bijscholing over probleemgedrag. Daar leerde ik een belangrijke uitspraak, helaas kan ik de oorsprong niet meer terugvinden. Het zei: Je bent de beste opvoeder, als je ook faalt. Een perfecte opvoeder is wel regenboogachtig mooi, maar bestaat niet. Het leert je kind ook minder.

Zo zijn we allemaal mooi imperfect. Ook ‘onze’ kinderen. Hen met deze imperfectie leren omgaan is een uitdaging, waar het best dapper is om je eigen tekortkomingen te onderkennen en een hulplijn in te schakelen.

 

Geef een reactie