Morgen start ik met de opleiding gezins- en kindercoach. Daar zullen ongetwijfeld vele werkvormen en methodes besproken worden, waar ik al maanden naar uitkijk.

Maar…

Als leerkracht heb ik ervaring met werkvormen en methodes. Ze zijn ‘gemakkelijk’ want je kan je er achter schuilen. Je voelt je zekerder: Als ik dit uitvoer, dan zal dat doel bereikt zijn. Ja natuurlijk, daar is over nagedacht door beleidsmedewerkers, pedagogen en didactici. Zeker, je leert er kritisch mee omgaan. Niet klakkeloos overnemen.

En toch…

Ik vind dat die methodes en werkvormen interessant zijn. Interessant om in je achterhoofd te hebben. Om dan op het juiste moment, een stukje ervan aan te bieden aan het kind dat het nodig heeft. Doordat ik leergierig ben, neem ik dagelijks informatie tot mij die ik kan inzetten wie-weet-wanneer. Ook ga ik zoeken, naar een manier om dat kind te helpen, zonder te stoppen bij het eerste het beste dat ik tref.

Want…

In mijn persoonlijke zoektocht heb ik me ook vaak verscholen achter middeltjes en methodes. Terwijl het antwoord al die tijd in mezelf verscholen lag.

Dus…

Dat is mijn manier van werken: Wat leeft er in en rond dit kind? Wat zijn de gedachten, de gevoelens en de lichamelijke beleving? Hier zitten de antwoorden in verscholen. Die trachten we te ont-dekken door zachtjes ernaar te luisteren. Daar komt dan die waaier aan werkvormen aan te pas.

 

Geef een reactie