Jarenlang ging het door mijn hoofd: ‘Ik wil zelfstandige worden’.

Mijn interesses en talenten zijn breed, mijn ondernemerszin torenhoog en mijn ideeën reiken tot aan de hemel.

Nu kan ik zeggen: ‘Ik ben zelfstandige’.

Dat is kei-hard werken. ’s Morgens wakker worden met de gedachte: ‘Vandaag ligt er weer een zee van mogelijkheden klaar.’ Om dan ’s avonds de pc pas te sluiten als je gaat slapen opdat je toch geen mail gemist zou hebben of dat laatste idee nog op ‘papier’ te zetten.

Dat is ook voor de eerste keer na de start naar de boekhouder gaan. Terug met de voetjes op de grond gezet worden. Beseffen dat er weer nieuw werk aan de winkel is. Ontdekken dat er nog mogelijkheden zijn waar je niet aan dacht. Om dan thuis te komen, een thermos koffie te zetten en alle registers weer open te gooien.

Neen, ik verdien er nog niets aan. Ik verdien al een beetje, maar investeer het weer meteen. Maar wat ik in ruil krijg, is voor mij goud waard. Het jongleerwerk met mijn gezondheid is terug realistischer. Nu kan ik het dagelijks beter opvolgen, mijn lichaam op tijd geven wat het nodig heeft.

In ruil krijg ik passie. Passie voor mijn vak: onderwijs en opvoeding. Daar gaan mijn ogen terug van glinsteren.

 

 

 

One thought on “Zelfstandige ‘zijn’

Geef een reactie